اشرف مخلوقات

علی (ع) در نهج البلاغه می فرماید:

در کار مورچه دقیق شوید . ببینید این حیوان به این کوچکی چه جور در روی زمین تکاپو می کند و دنبال روزی خود می رود . عشق و الهامی او را هدایت می کند  که با نقشه و حساب ، روزی خود را تهیه کند و آن را نگهداری کند.

دانشمندان حیوان شناس که در این زمینه مطالعه کرده اند می گویند :

بعضی از مورچه ها در بعض صحاری هستند که برای تهیه روزی خود به پیدا کردن دانه ها قناعت نمی کنند ، بلکه مزارعی ترتیب می دهند و قارچ در آن می کارند و به مصرف غذایی خود می رسانند و عجیب تر اینکه می ویند یکدسته ار مورچگان بعضی حشرات را اهلی می کنند . همانگونه که انسان اسب را اهلی کرد و از او برای انجام کارهایش بهره می برد . مورچگان هم از یک شیره شیرین که از این حشرات می دوشند استفاده می کنند .

مورچه دانه را با خود به لانه می برد و آن را رد جای مناسبی که فاسد نشود جا می دهد . جایی که رطوبت آن را فاسد نکند و حتی آن را می شکافد که سبز نشود و نروید .

باز دانشمندان حشره شناس گفته اند :

یک طایفه از مورچگان هستند که دارای زندگانی اجتماعی منظمی هستند و هر دسته وظیفه ای دارند که باید انجام دهند . یک دسته کارگرند که دانه جمع می کنند و به لانه می آورند تا در زمستان سایرین از آن استفاده کنند . برای این منظور حجره هایی مخصوص آسیاب تعبیه کرده اند و در آن حجره ها مورچگان مخصوصی هستند که دارای فکهای بزرگ و قوی هستند و دانه ها را در آنجا آسیاب می کنند و برای غذای سایرین آماده می کنند .

امام علی می فرماید:

و اگر تفکر کنی و مطالعه نمایی در مجاری غذای این حیوان کوچک که چگونه غذا می خورد وغذا را فرو میبرد و آنها را هضم می کند و دفع می نماید . اگر شکمش را در نظر بگیری و اینکه چگونه ضلعها و دنده ها برای آن جثه صغیر ساخته شده  و اگر دستگاه دید و شنیدش که در سرش قرار دارد در همه اینها دقیق شوی و کاملا مطلع شوی حیرت بر حیرتت می افزاید .

ای مومنان اگر در راههای فکر و اندیشه سیر کنی تا به نتیجه برسی جز این دستگیرت نخواهد شد که خالق مورچه کوچک و خالق درخت تناور خرما یک قدرت است . همان نظام دقیقی که در این بکار رفته در آن نیز بکار رفته است. در مقابل قدرت خلاقیت او کوچک و بزرگ ، سبک و سنگین ، قوی و ضعیف برابرند .

به هر حال قرآن کریم در عین اینکه می فرماید خداوند از هر ظاهری ظاهر تر است بلکه ظاهر واقعی اوست ،در عین حال به واسطه اینکه ساختمان فکری بشر طوری است که معمولا اشیاء را به کمک نقطه مقابل می شناسد ، خداوند را از طریق تجلیاتش و مظاهرش که افول و غروب دارند ، گاهی هستند و گاهی نیستند ، نورهایی هستند هم آغوش با ظلمت ، حیاتهایی هستند مقرون و همریسمان با مرگ ، به بشر می شناساند . اینکه قرآن این همه به حیات و آثار حیات و تجلیات حیات و شئون حات تذکر می دهد برای همین منظور است .  

ماه نو می آید و فرخنده ایام صیام

                          تا ابد از سوی ما بر او صمیمانه سلام

ماه من گر پا نهد در خانه دل فصل عشق

                            بر تراب مقدمش سر می نهم با احترام

شب در استقبال او با بیقراریهای دل

                          تا سحر تسبیح گویم در قعود و در قیام

لیلة القدری که رازش در طلوع فجر بود

                         لاله گون شد وسعت محراب از خون امام

سوختم زین ماجرای تلخ تا دیدم شبی

                        شهد عشق از لعل زهرآلود می ریزد به کام

تا سحر هر شب ز سوی کوفه از محراب عشق

                        نغمه فزت و رب الکعبه می آید مدام

خداوند در قرآن می فرماید :

: بخورید و بیاشامید و اسراف نکنید . به راستی خداوند اسراف کنندگان را دوست ندارد .

ای دوست من بدان !پرخوری بدون شک قلب را می میراند و نفس را سرکش و طغیانگر بار می آورد . بدان که گرسنگی بالاترین خصلت مومن است .

یحیی ابن معاذ چه زیبا گفته است:

اگر ملائکه هفت آسمان را شفیع قرار دهی و 24 هزار پیامبر را و جانشینان آنها و همه کتابهای الهی را واسطه قرار دهی که نفست در ترک دنیا با تو همراهی کند و حکم حق را گردن نهد نخواهد پذیرفت ، اما اگر گرسنگی را واسطه قرار دهی و از راه گرسنگی وارد شوی خواهد پذیرفت .و مطیعت خواهد شد.

امام صادق در این باره می فرماید :

شکم در اثر پرخوری طغیان می کند و بهترین حالت بنده در حضور خدا وقتی است که شکم او از غذا خالی باشد و بدترین حالت زمانی است که شکم پر است .

پر خور پرگو و آشفته گوی است . پر خوری مانع سیر الی الله است.

ماه رمضان ماه صیام است. ماه روزه و ماه عبادت خدای متعال. گرسنگی در این ایام هدیه خداوند به بندگان است چرا که خدا را زیباتر و رساتر حس می کنیم .

خداوندا به ما توفیق درک و حضورت را در این ماه عزیز عنایت فرما.

شیخ طوسی از پیامبر اکرم نقل می کند :

در غیر یاد خدا ، زیاد سخن نگویید . زیرا سخن زیاد در غیر یاد خدا ، سبب قساوت قلب می شود . چه اینکه دورترین مردم از خدا کسی است که قساوت قلب داشته باشد . شیخ طوسی این حدیث را به عنوان اولین حدیث کتاب امالی خود قرار داده و این حکایت از عنایت خاص ایشان به آن حدیث و به این مطلب است .

حکیم فرزانه علامه حسن زاده آملی نقل فرموده است : هرگاه کسی با مرحوم علامه طباطبایی به مسافرت می رفت تا از علامه سوالی نمی کرد علامه با احدی سخن نمی گفت .

باید دانست که هر پرسشی را نیز نباید پاسخ گفت و این نشانه معرفت است.

ای هوشمند بدان که دهان باب الله است . صادرات و وارداتش را کنترل کن . دهان گوش جان است پس سعی کن چانه ات را عقل بچرخاند .

یکی از نشانه های عقل آدمی کم سخن گفتن و سنجیده بودن آن است .

کم گوی و گزیده گوی چون در           تا زاندک تو جهان شود پر

 کسی که در غیر خدا زیاد سخن گوید، انسانی قسی القلب و سخت دل است هر چند ممکن است خودش واقف به این امر نباشد .

پرحرفی ناشی از کم عقلی است . تمام علما و بزرگان ما کسانی بودند که کم گوی و گزیده گوی بودند. کسی که کم حرف میزند، بیشتر تفکر دارد و بر لغات و افعال تسلط کاملتری دارد . در وقت لزوم می گوید و درغیر سکوت اختیار می کند .به اندازه میگوید نه بیشتر و نه کمتر.

برگرفته از کتاب سراط سلوک (رهنمودهای اخلاقی استاد حسن زاده آملی)

یکی از مزایایی که خداوند متعال به مومنان اختصاص داده، این است که اگر شخص مومن ایمان خودش را تا هنگام مرگ حفظ کند و مرتکب گناهی نشودکه سلب توفیق و سوء عاقبت و سرانجام شک و تردید و جحود را به بار آورد ، و در یک جمله (( اگر با ایمان از دنیا برود )) به عذاب ابدی مبتلا نخواهد شد . گناهان کوچکش به واسطه اجتناب از کبائر بخشوده شود و گناهان بزرگش به وسیله توبه کامل و مقبول ، آمرزیده گردد و اگر موفق به چنین توبه ای نشد ، تحمل گرفتاریها و مصائب دنیا بار گناهش را سبک می کند و سختیهای برزخ و مواقف آغازین رستاخیزناخالصیش را می زداید و اگر باز هم از آلودگیهای گناهان پاک نشد، به وسیله شفاعت که تجلی بزرگترین و فراگیرترین رحمت الهی در اولیاء خدا به ویژه رسول اکرم و اهل بیت می باشد از عذاب دوزخ نجات خواهد یافت .

بنابراین بزرگترین امید مومنان گنهکار ، شفاعت است . ولی در عین حال نباید از مکر الهی ایمن شوند و باید همیشه بیمناک باشند که مبادا کاری از آنها سر زده باشد که موجب سلب ایمان در هنگام مرگ شود و مبادا علاقه به امور دنیوی به حدی در دلشان رسوخ کند که با بغض خدای متعال از دنیا روند .

شفاعت بدین معنی است که شخص آبرومندی از بزرگی بخواهد که از کیفر مجرمی در گذرد یا بر پاداش خدمتگذاری بیفزاید . علت اصلی اینکه کسی شفاعت شفیعی را می پذیرد این است که می ترسد اگر نپذیرد ، شفاعت کننده رنجیده شود و و رنجش خاطر وی موجب محرومیت از خدمت و یا حتی موجب ضرری از ناحیه شفیع گردد.

واژه شفاعت گاهی به معنای وسیعتری بکار می رود و شامل ظهور هر تاثیر خیری در انسان به وسیله دیگری می شود و چنان که پدر و مادر نسبت به فرزندان و گاهی بالعکس ، یا آموزگار نسبت به شاگرد و در حقیقت همان اثر خیری که در دنیا داشته اند به صورت شفاعت و دستگیری در قیامت ظاهر می شود .

نکته دیگر اینکه خود استغفار از گناهان نیز نوعی شفاعت است و حتی دعا کردن برای دیگران و در خواست برآورد حوائجشان از خدای متعال نیز در حقیقت از قبیل شفاعت به حساب می ؟آید .

حاصل آنکه : شفیع مطلق و اصلی باید علاوه بر ماذونیت از طرف خدای متعال، خودش اهل معصیت نباشد و قدرت ارزیابی مراتب اطاعت و عصیان دیگران را داشته باشد و پیروان راستین چنین کسانی می توانند در پرتو او مراتب نازل تری از شفاعت را داشته باشند .چنانکه چنین پیروانی در زمره شهداء و صدیقین محسوب می شوند . و از سوی دیگر کسی لیاقت شفاعت شدن را دارد که علاوه بر اذن الهی ، ایمان راستین به خدا و پیامبران و روز رستاخیز و آنچه خدا بر پیامبرانش نازل فرموده و از جمله حقانیت شفاعت داشته باشد و این ایمان را تا پایان عمر حفظ کند.

                      آن زمان که طیر ابابیل خدای کعبه را به وضوح فریاد زد!کعبه سخن و حجت دیگری بر بندگان آشکار ساخت.

            مردی که آخرین کلام بر لب دارد و آخرین اعجاز را .

   مردی از راه می رسد .

امشب وعده گاه دیرین همه خوبی هاست . آتش آتشکده بزرگ را جز

 به خنکای نسیمی که از آسمان رسیده مگر می توان فرو نشاند ؟طاق بلند ظلم کسری،

جز به قدرتی عظیم تر مگر شکسته خواهد شد؟

تورات را می گشایم" نام تو چشمانم را نوازش می دهد .و انجیل مقدس در جای جایش

تو را فریاد می زند .

             اینک وعده دیر سال عیسی بزرگ است که اینچنین با شکوه سر بر آورده است .

پیک آخرین را باید یافت . از ره  میرسد آنکه منجی است و سنگین ترین برگ تاریخ را ورق خواهد زد .

 جبل نور لرزه ای شیرین را بر پیکر خود حس می کند و حرا خود را برای چهل سال انتظار آماده می سازد .

هان !! ای ستاره فرود آی !

فرود آی که چشمان به راه مانده، دیری است که بر خاک وعده گاه مقدس خشکیده شده اند و تو از آسمان زاده خواهی شد . فرود آی که هر آیینه ، نام تو شوق دیر سال زمین را سرشار می کند .

  پس زمین را بگویید: تو اینک میزبان بزرگ کهکشانی. دریاب این ستاره کهن را که اکنون زاده می شود .

موعود فرا می رسد و موعود در مولد خود دیده می گشاید.

از این پس بشریت در انتظار تولد دوباره خود نشسته است و ظلمت و تباهی با نگرانی کوله بار بر می بندد . این فرزند در درخشش نگاه های روشنش ، مژده از روشنایی آمدنی می دهد و لبخند شیرینش خبر از انگیزشی برای مهربانی و رحمت برای عالمیان.

از این پس عشق می تواند بعد از سالها دوری و مهجوری و مستوری دوباره از صندوقچه خاطره ها به قلبها، دستها و نگاهها جاری شود و در فضای مطلق آزادی از قید بی قیدی ، جانی تازه کند . عشق جریان می یابد و دشتهای سر سبز مهر و عاطفه را شکوفا می کند .

این کودک تنها منت خدای صاحب نعمت بر بندگان مومن است . شوق عطشناک خنکای انتظار زمین دیر گاهی  است طغیان نموده و با دستان التماس از رب خویش استغاثه می کند .

ای بهانه شیرین آفرینش ! ای سر سلسله مستان باده الست ! دیر زمانی بود در جستجوی عطر آشنای تو نسیم را می بوییم و اکنون بوسه بر نگاه مهربانت می زنیم .

دائم الوضو بودن

دیلمی از پیامبر اکرم نقل می کند که خداوند می فرماید:

هر کس وضویش را از دست بدهد و وضو نگیرد به من جفا کرده است و کسی که وضویش را از دست بدهد و دوباره وضو بگیرد و حد اقل دو رکعت نماز نخواند ، بر من جفا کرده و هر کس که وضویش را تجدید کرد و دو رکعت نماز خواند و پس از آن دعا نکرد ، بر من جفا کرده است و هر کس که وضویش را از دست داد و تجدید وضو کرد و دو رکعت نماز گذارد و از حوائج دنیا و آخرتش چیزی خواست و من اجابت نکنم ، آنگاه من به او جفا کرده ام و من خدای جفا کار نیستم.

آری !

بدان که وضو نور است و تداوم آن باعث ارتقاء به عالم قدس خواهد شد.

بدان که این دستور با برکت ، نزد بزرگان علم و عمل نیز تجربه شده است . پس ای سالک کوی یار، بر تو لازم است که اولا : همیشه آن را انجام دهی و ثانیا همت عالی داشته باشی و پس از نماز از خدای تبارک و تعالی آنچه را که باقی و جاودانه است بخواهی و از او بجز او را نخواهی و با زبان حال اینگونه مترنم باشی :

           ما از تو نداریم به غیر تو تمنا                       حلوا به کسی ده که محبت نچشیده است

       آثار طهارت

    اساتید می فرمایند : در طهارت دقت داشته باشید ، قدمی عاشقانه بر دارید و صادقانه بیابید تا اینها رابچشید ، چند بار که شکار کنید به فهم اینها کمک می کند یک جهش علمی پدید می آید وانسان

می شودمصداق  :      (( ان اصلوتی و نسکی و محیای و مماتی و لله رب العالمین))

    وقف خالص الهی می شود ، به سوز و گداز می آید و افاضات واشراقات نصیبش می شود .

در حماسه حسینی آنکه بیش از همه درس را آموخت و از پرتو حسنی بهترین بهره را برد ،زینب کبری (ع) بود.

تجلی حضرت زینب از شب عاشورا بود . از لحظه ایکه فهمید قافله دار است.چرا که برادرزاده اش زین العابدین بیمار بود و اوباید پرستارش می بود. مجلس عزای حسین را اولین بار زینب برپا کرد. وقتی که به قتله گاه رسیدند زینب خودش را به بدن مقدس ابا عبدالله رساند . بدنی می بیند بی سر و بی لباس .با این بدن معاشقه می کند و سخن می گوید . آنچنان دلسوز ناله کرد که اشک دشمن جاری شد. در شب یازدهم محرم چنان خطابه ای کرد که نفسها در سینه حبس بود و صدای زنگها و هیاهوها خاموش شد . زینب خطابه ای درنهایت عظمت القاء کرد .. چنان سخن می گفت که گویی سخن علی از دهان زینب می ریزد . گویی علی زنده شده و از زبان زینب خطبه می خواند . گویند وقتی خطبه تمام شد مردم همه انگشت به دهان مانده بودند .

چنان خطبه ای خواند که یزید لال و ساکت باقی ماند و خشم سراسر وجود آن مرد شقی و لعین را فرا گرفت و برای اینکه دل زینب را آتش بزند و زبان او را ساکت کند و برای اینکه زینب منقلب شود ، به عصای خیزران خود بر لب و دندان اباعبد الله میزد .

زینب گفت یا یزید هر حقه ای که می خواهی بزن و هر کاری که می توانی انجام بده اما یقین داشته باش که اگر می خواهی نام ما را از تاریخ محو کنی نام ما محو شدنی نیست. آنکه محو و نابود می شود تو هستی.

این است نقش زن به شکلی که اسلام میخواهد . شخصیتی در عین حیا و عفاف، پاکی و پاکدامنی.

حماسه عاشورا به دست دو شخص ساخته شد . امام حسین که عامل موثر بود و حضرت زینب کبری که مدار و مکمل این حماسه عظیم بود.

پروردگارا از تو میخواهیم ما را در راه زینب کبری ثابت قدم بداری و نام ما را در زمره نگاهبانان حماسه اش قرار دهی.

آمین

                            هر چند فقیرانیم ، فخر همه شاهانیم

                                                       در مملکت امکان شاهنشه و سلطانیم.

                                    در پیروی مولا ما گوش به فرمانیم

                                                               گر بنده یزدانیم لیک از همه ممتازیم

هر کس به علی نازد و ما هم به علی نازیم

با ظاهر آلوده هر چند پریشانیم

                               زیر غم و بار عشق چون اشتر جمازیم

با همت شاهانیم با وجد و طرب همساز

                             از حرص و گدا خویی در کدیه و در آزیم

هر کس به علی نازد و ما هم به علی نازیم

           با دوست بپیوستیم از خویش بریدستیم

                                       از جام الست اکنون ما دلخوش و سرمستیم

                                                     پیمان محبت را صد شکر که نشکستیم

                                                                   با ذکر جلی هر دم دمساز و هم آوازیم

هر کس به کسی نازد و ما هم به علی نازیم

                     ذکر دل ما بنده دون ناد علی باشد

                                               طاعت که بود مقصد آن یاد علی باشد

هستی که وجود آمد از داد علی باشد

                                         دل غرق گناه و ذکر لب یاد علی باشد

ما کفر نمی گوییم ، افسانه نمی سازیم

هر کس به کسی نازد و ما هم به علی نازیم

بشر در طول تاریخ انسانی نمی یابد که فداکاری در حد اعلی داشته باشد . یعنی وقتی مسئله نفع دیگران و عشق به بشریت و دوستی جامعه و مردم و خودش مطرح شود ، دیگر خودش نباشد و خودش را به سادگی فدای مصلحت دیگری یا دیگران کند .

علی رب النوع انواع گوناگون عظمت ها و قداست ها و زیبایی ها و احساسات مطلق است . علی در همان حد مطلقی است که روح تشنه و محتاج انسان را از فداکاری اشباع کرده است . علی نیازهایی را که در طول تاریخ انسانها را به خلق نمونه هار خیالی و به ساختن الهه ها و رب النوع های فرضی می کشانده ، در تاریخ امروز اشباع می کند .

علی آن کسی است که با شجاعت و بی باکی در میدانهای نیرد می تازد و در برابر حق علیه باطل شمشیر می زند .

علی آن کسی است که در برابر یک یتیم چنان ضعیف و ارزان و پریشان می شود که رقیقترین احساس یک مادر ره به شکل اسطوره ای نشان می دهد .

علی آن کسی است که بخاطر احقاق حقش و بخاطر پایداری اسلام صبر می کند و زبان در کام می گیرد یک ربع قرن خاموشی اختیار می کند .

چرا علی اینگونه است؟ چرا دیگرعالم مخلوقی به عظمت و جلال علی در خود ندیده است ؟

چون علی امام است . ابر مردی است که وجودش ، روح و اخلاقش و شیوه زندگیش به انسان نشان می دهد که چگونه باید بود  و چگونه باید زیست .

علی امام است . یعنی نمونه و سرمشق مطلق تمام فضائل متعالی انسان در تمام ابعاد . علی نمونه عدالت است . علی نمونه مودت است

علی نمونه متعالی سخنان پاک و زیبا در حد مطلق است .

نه !!!

علی تنها امام نیست بلکه دارای مزیتی است که در تاریخ هیچ شخصیتی واجد آن نبوده است و آن اینکه علی یک خانواده امام است . یعنی یک خانواده اساطیری خانواده ای که در آن :

پدر علی است.

                                                    مادر فاطمه است.

پسران حسن و حسین هستند .

و دختر این خانواده زینب است .